On the road again, czyli Jagna & Raf znów na trasie [USA 2025]

[jagna]

Dzień 12, jak zwykle skały, ale tym razem chociaż łukowate

Wstajemy wcześniej niż zwykle, bo wbijamy się na kolejne „must see” czyli „Arches National Park”.
Tu trzeba rezerwować wejście, ale w lipiec-sierpień akurat nie. Dlaczego? Nie mam pojęcia.

Najbardziej słynny jest „Delicate Arch”, do którego idzie się około godziny bez jakiekolwiek cienia.

„Delicate Arch” to jedna z częściej fotografowanych skałek, a mi do końca życia będzie się kojarzyć z jednym z nudniejszych podręczników akademickich



Po przyjeździe na parking kolejny raz okazuje się, że w tym roku tłumów turystów nie ma i bez problemu znajdujemy miejsce.

Jak na nas jest wcześnie, coś koło 8 rano, ale i tak widzimy sporo wracających już ludzi.

Niestety to miejsce jest oblegane… choć chyba i tak mniej ludzi niż na Rysach czy Śnieżce



Po drodze mija się wielce zabytkowy budynek – Wolfe Ranch, gdzie niejaki John Wesley Wolfe osiedlił się w 1898 roku ze swoim najstarszym synem Fredem. Wytrzymali całe 10 lat



Idzie się cały czas lekko pod górę, po piknie wygładzonej skale.



Cień bardzo sporadycznie



Jakieś mniejsze łuki już są:



Znowu mamy zamglone (zapylone?) niebo



W końcu, po 1,5 mili marszu widzimy Delicate Arch:





Syneczek oczywiście dobiegł pierwszy:



Ciężko powiedzieć, ile lat jeszcze postoi, w niektórych miejscach erozja „wżarła” się mocno. W końcu się przełamie…



Dookoła skały tworzą jakby amfiteatr, a na nim turyści gapią się jak przysłowiowa sroka w gnat



Z boku szczególnie widać, jakie to już cienkie:



A jak ktoś się rozpędzi, to za łukiem może pięknie zlecieć w dół



Przy łuku stoi grzecznie kolejka do fotografii





Popatrzyliśmy, pokontemplowaliśmy, można wracać

A jak ktoś nie ma ochoty na godzinny spacer w słońcu, to może sobie podjechać na punkt widokowy i obejrzeć tylko z dołu: